Ιωάννης Ζήσης (Υποστράτηγος) από Μάκρη Φθιώτιδας: Αυτοκτόνησε γιατί δεν άντεξε την αιχμαλωσία
Η εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα και η ραγδαία προέλασή τους προκάλεσε συναισθήματα φόβου, ανησυχίας και ανείπωτης θλίψης στους Έλληνες. Παρά την ηρωική αντίσταση του ελληνικού Στρατού και των δυνάμεων της βρετανικής Κοινοπολιτείας, κατά δεύτερο λόγο, οι Γερμανοί στις 27 Απριλίου 1941 έφτασαν στην Αθήνα.
Το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου (ΤΣΗ) έμεινε αποκλεισμένο, παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειας του Διοικητή του Αντιστράτηγου Ιωάννη Πιτσίκα να του δοθούν διαταγές για συνθηκολόγηση, προκειμένου οι ήρωες του αλβανικού μετώπου να μην αιχμαλωτιστούν από τους φανφαρόνους Ιταλούς. Η αυτοκτονία (;) του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κορυζή έκανε ακόμα πιο δραματική την κατάσταση. Η συνθηκολόγηση Τσολάκογλου επέτρεψε τελικά στους άνδρες του ΤΣΗ να επιστρέψουν με τα πόδια στα σπίτια τους.
Οι περισσότεροι βέβαια, γιατί κάποιοι, όπως αυτοί της Μεραρχίας Κρητών έφτασαν μετά από μήνες στη Μεγαλόνησο. Αν βρίσκονταν εκεί τον Μάιο του 1941, ίσως η Κρήτη δεν θα είχε καταληφθεί ποτέ. Αυτό βέβαια είναι ένα άλλο θέμα που θα εξετάσουμε τον επόμενο μήνα. Υπήρξαν κάποιοι όμως που δεν άντεξαν να δουν τη χώρα τους σκλαβωμένη και προτίμησαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους. Θα αναφέρουμε τις γνωστότερες από αυτές περιπτώσεις, χωρίς να σημαίνει ότι ήταν οι μοναδικές.
Ο Ιωάννης Ζήσης γεννήθηκε το 1881 στη Μάκρη Φθιώτιδας. Το 1941 ήταν Υποστράτηγος και Διοικητής της Ταξιαρχίας του Έβρου που κάλυπτε το τμήμα των οχυρών από τη Βιστωνίδα μέχρι τον ποταμό Έβρο. Στις 7 Απριλίου 1941, τα ελληνικά τμήματα που διοικούσε ο Ζήσης για να αποφύγουν την αιχμαλωσία πέρασαν τον ποταμό Έβρο και μπήκαν σε τουρκικό έδαφος.
Ένα μόνο μέρος τους, αφού συμπτύχθηκε στη Μάκρη της Αλεξανδρούπολης προωθήθηκε στο εσωτερικό της χώρας. Όταν τα ελληνικά στρατεύματα μπήκαν σε τουρκικό έδαφος αφοπλίστηκαν, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, από τους Τούρκους οι οποίοι ανακοίνωσαν στον Ζήση ότι θα παρέμεναν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ως το τέλος του πολέμου. Ο Ζήσης αιφνιδιάστηκε.
Είχε σώσει την Ταξιαρχία του από την αιχμαλωσία των Γερμανών, αλλά πλέον οι άνδρες του θα ήταν αιχμάλωτοι των Τούρκων. Θεωρώντας ταπεινωτική αυτή την εξέλιξη, απομονώθηκε και αυτοκτόνησε με το υπηρεσιακό του περίστροφο (Ύψαλα Ανατολικής Θράκης, 9 Απριλίου 1941). Το όνομά του δόθηκε σε στρατόπεδο της Αλεξανδρούπολης («Στρατόπεδο Ιωάννη Ζήση»).
