«Η ρητορική Τραμπ μας οδηγεί όλο και περισσότερο στον Γ’ Παγκόσμιο πόλεμο!»

Η ένταση στη Μέση Ανατολή φαίνεται να εισέρχεται σε μια ιδιαίτερα επικίνδυνη φάση, μετά τα σκληρά μηνύματα που εξέπεμψε η Ουάσινγκτον προς την Τεχεράνη. Σε πρόσφατη ομιλία του προς το αμερικανικό έθνος, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ παρουσίασε την εικόνα μιας ήδη επιτυχημένης στρατιωτικής πίεσης κατά του Ιράν. Σύμφωνα με όσα ανέφερε, οι αμερικανικές επιχειρήσεις έχουν προκαλέσει σοβαρά πλήγματα σε βασικές δυνατότητες των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων, μεταξύ αυτών το ναυτικό, την πολεμική αεροπορία, καθώς και κρίσιμες υποδομές που σχετίζονται με πυραυλικά συστήματα, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και δομές διοίκησης. Οι επιθέσεις αυτές συνδέονται με την επιχείρηση που φέρεται να πραγματοποιήθηκε υπό την κωδική ονομασία «Epic Fury».

Παράλληλα, η αμερικανική πλευρά διαμηνύει ότι η πίεση μπορεί να κλιμακωθεί περαιτέρω. Εάν μέσα στις επόμενες δύο έως τρεις εβδομάδες δεν υπάρξει συμφωνία με την Τεχεράνη, τότε ενδέχεται να στοχοποιηθεί το σύνολο του ενεργειακού συστήματος του Ιράν, από σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας έως κρίσιμες υποδομές. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα μπορούσε να πλήξει καθοριστικά την οικονομική λειτουργία της χώρας.

Την ίδια στιγμή, η Ουάσινγκτον υποστηρίζει ότι δεν εξαρτάται ενεργειακά από τις ροές πετρελαίου που περνούν από το Στενό του Ορμούζ. Ωστόσο, οι διεθνείς αγορές παρακολουθούν με αυξανόμενη ανησυχία τις εξελίξεις, καθώς κάθε βήμα προς μια γενικευμένη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή επηρεάζει άμεσα τις τιμές του πετρελαίου και εντείνει την αβεβαιότητα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ενισχύονται οι εκτιμήσεις ότι η σκληρή ρητορική της Ουάσινγκτον μπορεί να εγκλωβίσει την ίδια την αμερικανική ηγεσία. Με βάση τις δημόσιες δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, η κατάσταση αποκτά ιδιαίτερα επικίνδυνες διαστάσεις, καθώς η διαρκής κλιμάκωση αυξάνει τον κίνδυνο μιας ευρύτερης σύγκρουσης που θα μπορούσε να λάβει παγκόσμιες διαστάσεις.

Ουσιαστικά, η αμερικανική ηγεσία εμφανίζεται δεσμευμένη από τη δική της ρητορική. Για να διατηρηθεί η αξιοπιστία απέναντι στο εσωτερικό ακροατήριο και στους πολιτικούς συσχετισμούς στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών, απαιτείται είτε ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα είτε μια συμφωνία που θα παρουσιαστεί ως υποχώρηση της Τεχεράνης. Και τα δύο σενάρια προϋποθέτουν συνεχή πίεση, στρατιωτική παρουσία και πολιτικές ή οικονομικές κυρώσεις.

Όσο όμως ενισχύεται η απειλή μιας πλήρους καταστροφής των ιρανικών υποδομών, τόσο περιορίζονται τα περιθώρια για ήπια αποκλιμάκωση. Σε αυτό το περιβάλλον, ο κίνδυνος παρατεταμένης σύγκρουσης αυξάνεται, ενώ δεν λείπουν οι εκτιμήσεις ότι μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο ακόμη και για έναν γενικευμένο πόλεμο.