Φωτογραφίες από την Λέσβο κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής     

Η ιστορία της Λέσβου εν μέσω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν διαφέρει από εκείνη της υπόλοιπης Ελλάδος ή της Ευρώπης.

Η δημοσιογράφος της ΕΡΤ Δήμητρα Λαχουρή παρουσιάζει την προσωπική συλλογή από φωτογραφίες του νησιού κατά την περίοδο της 

Ο Στρατής Αναγνώστου, πρόεδρος της εταιρείας Λεσβιακών μελετών, λέει πως κάθε Γερμανός στρατιώτης είχε μια φωτογραφική μηχανή και η φωτογράφηση εντασσόταν στην γερμανική προπαγάνδα, με στόχο να δείξουν ότι δεν είχαν φτάσει στο νησί ως κατακτητές, αλλά για να τους απαλλάξουν από τους Βρετανούς.

Εικόνες από την καθημερινότητα των κατοίκων, στιγμές ξεγνοιασιάς των ναζί, οι οποίοι απαθανάτιζαν την φύση και τα μνημεία του νησιού, έχοντας την ψευδαίσθηση της μεγάλης δύναμης που μπορούσε να κατέχει τον κόσμο.  

Όπως εξηγεί ο κ. Αναγνώστου, συγκέντρωσε πολλές φωτογραφίες, από ιδιώτες στο νησί, ενώ πολλές τις πήρε διαδικτυακά.

Επρόκειτο για την θεωρία των «Καλών Γερμανών», όπως την αποκαλούσαν οι κατακτητές σε κάθε υπόδουλη χώρα. Φυσικά εκεινο που έχει σημασία δεν είναι τι λέει κάποιος, αλλά τι πράττει και τα έργα τους αποτελούν μνημείο θηριωδίας.

Το 1941 έγινε η πρώτη εκτέλεση, καθώς οι Μυτιληνιοί βοηθούσαν τους Έλληνες και Βρετανούς αξιωματικούς να περάσουν στην Τουρκία και από εκεί να μεταβούν στο Κάιρο, όπως εξηγεί ο κ. Αναγνώστου. Εκεί ήταν η έδρα της κυβερνήσεως και το βρετανικό αρχηγείο όπου συγκεντρώνονταν οι στρατιωτικές δυνάμεις των συμμάχων για να αντιμετωπίσουν το Afrika Korps υπό τον Ρόμελ.

Στις 2 Μαΐου 1941 η κύρια γερμανική δύναμη αποτελούμενη από 2.000 στρατιώτες υπό τον συνταγματάρχη Von Sellwitz αποβιβάστηκε στην Μυτιλήνη. Η παράδοσή της νήσου πραγματοποιήθηκε χωρίς αντίσταση.

Η μυστική αστυνομία, γνωστή ως Γκεστάπο  εγκαταστάθηκε σε μία βίλα στην Σουράδα της Μυτιλήνης. Τον Απρίλιο του 1944, όταν σχηματίστηκε η Ελληνική κυβέρνηση στο Κάιρο, μονάδα βρετανών καταδρομέων έφτασε στο νησί. Οι ελάχιστοι κρατούμενοι δεν εμπλέκοντο σε δολοφονίες Γερμανών, οι οποίες θα προκαλούσαν αντίποινα εκ μέρους των δυνάμεων κατοχής και ως εκ τούτου αρνήθηκαν να αποδράσουν. Περίμεναν, οπότε οι Γερμανοί τους άφησαν ελεύθερους λίγο πριν από την αποχώρηση τους στις 10 Σεπτεμβρίου 1944, αφού το μήνυμα της οριστικής υποχώρησης των ναζί σήμανε στις 6 Ιουνίου, με την αποβίβαση του Αμερικανικού Στρατού στην Νορμανδία.

 Τα δυσανάλογα αντίποινα των Γερμανών για οποιαδήποτε δράση εναντίον των κατοχικών δυνάμεων περιελάμβανε την εκτέλεση ομήρων, την καταστροφή χωριών και την σύλληψη αιχμαλώτων, σύμφωνα με το ναζιστικό διάταγμα Nacht und Nebel (Νύχτα και Ομίχλη) της 7^ης Δεκεμβρίου 1941.

Τελικά, χάρη στους βρετανούς των Ειδικών Επιχειρήσεων (SOE), η Ελλάδα κατάφερε να σταθεί όρθια, τουλάχιστον όσο τα ηνία της Βρετανίας κρατούσε ο Τσώρτσιλ και μέχρι να αναλάβει πρωθυπουργός ο εργατικός Κλέμεντ Άττλη.