Όταν το δημογραφικό αντιμετωπίζεται με επιδόματα και εξαγγελίες, αλλά αγνοείται η πραγματική αιτία: η ανασφάλεια ζωής των νέων ανθρώπων
Ανακοινώνονται με κάθε επισημότητα κίνητρα για να κάνουμε παιδιά. Λίγα ευρώ εδώ, ένα επίδομα εκεί, κάποιες φοροελαφρύνσεις που χάνονται μέσα στο κόστος ζωής και, κάπου εκεί, η συζήτηση κλείνει με την αυτάρεσκη διαπίστωση ότι κάτι γίνεται για το δημογραφικό. Όχι, δεν γίνεται. Γιατί το δημογραφικό δεν είναι λογιστικό πρόβλημα. Είναι κοινωνικό, οικονομικό και βαθιά πολιτικό ζήτημα και σίγουρα δεν λύνεται με ψίχουλα.
Η Ελλάδα γερνάει με ταχύτητα. Οι γεννήσεις μειώνονται σταθερά, οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό, τα χωριά αδειάζουν, οι πόλεις γεμίζουν ανασφάλεια και, όμως, η απάντηση της Πολιτείας παραμένει αποσπασματική, επικοινωνιακή και κυρίως κοντόφθαλμη.
Σαν να πιστεύει κανείς ότι ένα ζευγάρι, που μετρά κάθε μήνα αν βγαίνει το νοίκι, θα αλλάξει γνώμη για την απόκτηση παιδιού επειδή πήρε ένα εφάπαξ βοήθημα.
Οι νέοι άνθρωποι δεν λένε δεν θέλουμε παιδιά. Λένε δεν μπορούμε. Δεν μπορούν με μισθούς των 800 και 900 ευρώ, με ενοίκια που θυμίζουν ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αλλά με εισοδήματα Βαλκανίων.
Δεν μπορούν όταν η εργασία είναι ελαστική, ασταθής, χωρίς προοπτική. Όταν η μητρότητα αντιμετωπίζεται ακόμη ως πρόβλημα στον ιδιωτικό τομέα και η πατρότητα ως πολυτέλεια χρόνου.
Το δημογραφικό δεν λύνεται αν δεν υπάρξει σοβαρή στεγαστική πολιτική. Όχι επιδόματα που καταλήγουν στις τσέπες των ιδιοκτητών, αλλά κοινωνική κατοικία, έλεγχος της αγοράς, πραγματική στήριξη των νέων ζευγαριών.
Δεν λύνεται χωρίς δημόσιους παιδικούς σταθμούς για όλα τα παιδιά, χωρίς εξοντωτικά ωράρια, χωρίς γονικές άδειες που να μην τιμωρούν επαγγελματικά όσους τις παίρνουν.
Δεν λύνεται, επίσης, χωρίς ισχυρό δημόσιο σύστημα υγείας και παιδείας. Ποιος θα νιώσει ασφάλεια να φέρει ένα παιδί στον κόσμο όταν τα νοσοκομεία υπολειτουργούν και τα σχολεία καλύπτουν κενά με αναπληρωτές της τελευταίας στιγμής;
Η απόφαση για παιδί δεν είναι ρομαντική στιγμή. Είναι πράξη ευθύνης απέναντι στο μέλλον. Δυστυχώς το δημογραφικό δεν λύνεται χωρίς σχέδιο επιστροφής των νέων που έφυγαν. Χιλιάδες επιστήμονες, εργαζόμενοι, οικογένειες, που θα μπορούσαν να χτίσουν τη ζωή τους εδώ αλλά δεν βλέπουν λόγο να επιστρέψουν σε μια χώρα που τους θυμάται μόνο στα στατιστικά.
Αν η Πολιτεία θέλει πραγματικά περισσότερα παιδιά, ας φτιάξει πρώτα μια χώρα όπου αξίζει να μεγαλώνεις παιδιά. Με σταθερότητα, αξιοπρέπεια και προοπτική. Όλα τα άλλα είναι απλώς ανακοινώσεις για δελτία τύπου και το δημογραφικό δυστυχώς, δεν συγκινείται από επικοινωνία.
