Ζούμε σε μία εποχή κατά την οποία η κρίση, η κατάκριση και η εύκολη διατύπωση γνώμης έχουν γίνει σχεδόν καθημερινή συνήθεια. – KORINTHOS NEWS
Αγαπητοί μου Αδελφοί…
Ζούμε σε μία εποχή κατά την οποία η κρίση, η κατάκριση και η εύκολη διατύπωση γνώμης έχουν γίνει σχεδόν καθημερινή συνήθεια.
Ιδιαίτερα δε μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, πολλοί αισθάνονται ότι έχουν το δικαίωμα να κρίνουν, να ελέγχουν και να καταδικάζουν πρόσωπα και καταστάσεις χωρίς γνώση, χωρίς διάκριση και χωρίς αγάπη.
Ανάμεσα στα βαρύτερα πνευματικά σφάλματα που γεννά αυτή η νοοτροπία είναι και το αμάρτημα της ιεροκατηγορίας, δηλαδή η κατάκριση, η συκοφαντία, η περιφρόνηση και η ασεβής κριτική προς τους Ιερείς και τους Αρχιερείς της Εκκλησίας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν διδάσκει ότι οι κληρικοί είναι αναμάρτητοι.
Οι Ιερείς και οι Επίσκοποι είναι άνθρωποι, με αδυναμίες και πνευματικούς αγώνες όπως όλοι.
Όμως η Ιεροσύνη δεν είναι ανθρώπινο αξίωμα αλλά θεόσδοτο χάρισμα.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ο Μέγας Αρχιερεύς και οι κληρικοί είναι λειτουργοί των Μυστηρίων Του.
Γι’ αυτό και ο σεβασμός προς τον Ιερέα δεν αποδίδεται πρωτίστως στο πρόσωπό του,
αλλά στη Χάρη του Θεού που ενεργεί μέσω αυτού.
Οι Άγιοι Πατέρες υπήρξαν ιδιαίτερα αυστηροί απέναντι στην ιεροκατηγορία.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι ακόμη και όταν ένας κληρικός
παρουσιάζει ανθρώπινες αδυναμίες, δεν ανήκει στους πιστούς η εξουσία της καταδίκης του.
Η κρίση ανήκει στον Θεό και στα αρμόδια εκκλησιαστικά όργανα.
Ο πιστός καλείται να προσεύχεται, να πονά και να ταπεινώνεται, όχι να γίνεται δικαστής των ποιμένων του.
Ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι η κριτική που γίνεται με εμπάθεια, ειρωνεία, χλευασμό και περιφρόνηση. Τότε η αμαρτία δεν περιορίζεται σε μία απλή γνώμη, αλλά μετατρέπεται σε προσβολή του ίδιου του μυστηρίου της Ιεροσύνης. Ο διάβολος πάντοτε επιδιώκει να τραυματίσει την ενότητα της Εκκλησίας. Και ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους είναι να σπείρει δυσπιστία, περιφρόνηση και εχθρότητα ανάμεσα στον λαό και στους ποιμένες του.
Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί Άγιοι θεωρούσαν την κατάκριση των κληρικών ως ιδιαίτερα βαρύ αμάρτημα. Όχι επειδή οι κληρικοί είναι υπεράνω ελέγχου, αλλά επειδή η κατάκριση γεννιέται από την υπερηφάνεια. Ο άνθρωπος που κατακρίνει θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο από εκείνον που κρίνει. Αντίθετα, ο ταπεινός άνθρωπος βλέπει πρώτα τα δικά του σφάλματα και παρακαλεί τον Θεό να ελεήσει όλους.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πιστός πρέπει να αδιαφορεί για ζητήματα πίστεως ή για πραγματικά προβλήματα που μπορεί να εμφανισθούν στην εκκλησιαστική ζωή.
Η Ορθόδοξη Παράδοση γνωρίζει τη διάκριση ανάμεσα στην υπεύθυνη έκφραση ανησυχίας και στην αμαρτωλή κατάκριση.
Άλλο η με πόνο και σεβασμό διατύπωση ενός προβληματισμού και άλλο η δημόσια διαπόμπευση, η συκοφαντία και η περιφρόνηση των ποιμένων της Εκκλησίας.
Ας θυμόμαστε πάντοτε ότι ο Ιερέας και ο Επίσκοπος στέκονται ενώπιον της Αγίας Τραπέζης,
φέροντας βάρος ευθύνης που δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί όποιος δεν το έχει ζήσει.
Αντί λοιπόν να γινόμαστε κατήγοροι των αδελφών μας, ας γινόμαστε προσευχόμενοι συμπαραστάτες τους.
Αντί να υψώνουμε τη φωνή της κατάκρισης, ας υψώνουμε τα χέρια της προσευχής.
Διότι η Εκκλησία οικοδομείται με την αγάπη, τη συγχώρηση, την ταπείνωση και την προσευχή,
ενώ διασπάται από την κατάκριση, την υπερηφάνεια και την αλαζονική κριτική.
Και εκείνος που σέβεται την Ιεροσύνη, ακόμη και όταν βλέπει ανθρώπινες αδυναμίες,
αποδεικνύει ότι αγαπά όχι απλώς τους ανθρώπους, αλλά τον ίδιο τον Χριστό,
ο Οποίος είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας.
«Τους προεστώτας υμών ηγείσθε αξίους πάσης τιμής».
Ας κρατήσουμε τον αποστολικό αυτό λόγο ως πυξίδα της πνευματικής μας πορείας,
ώστε να βαδίζουμε με σεβασμό, ταπείνωση και εκκλησιαστικό φρόνημα,
προς δόξαν Θεού και σωτηρία των ψυχών μας.
Αρχιμανδρίτης
Ιωακείμ Βασιλάκος
Εφημέριος Ενοριακού Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ελληνοχωρίου Κορινθίας.
