Το πέτρινο Γεφύρι της Βίνιανης και ο Παράδεισος των Καταρρακτών!

Γεφύρι Βίνιανης- Που βρίσκεται

Τα Άγραφα είναι από τις πιο απομονωμένες και αυθεντικές ορεινές περιοχές της Ελλάδας. Εκεί κάπου στις όχθες του Μέγδοβα ποταμού, μέσα στο πράσινο των Αγράφων, στέκει το πέτρινο γεφύρι της Βίνιανης. Πρόκειται για ένα μονότοξο με μήκος 33 μέτρων γεφύρι, χτισμένο με την τέχνη των Ηπειρωτών μαστόρων. Για αιώνες το γεφύρι της Βίνιανης αποτελούσε το μοναδικό πέρασμα του Μέγδοβα ποταμού, συνδέοντας το Καρπενήσι με τα χωριά της Δυτικής Ευρυτανίας, πριν κατασκευατεί η σιδερένια γέφυρα λίγο πιο κάτω. Βρίσκεται ανάμεσα στη Παλιά και Νέα Βίνιανη και τον οικισμό Στένωμα και απέχει 33 χιλιόμετρα από το Καρπενήσι.

Κατασκευή

Η ακριβής χρονολογία κατασκευής του γεφυριού δεν είναι γνωστή, σύμφωνα με μαρτυρίες ντόπιων η κατασκευή του έλαβε χώρα στα μέσα του 17ου αιώνα, την ίδια περίοδο που χτίστηκε το γεφύρι του Μανώλη στον Αγραφιώτη ποταμό. Το σημείο όπου επιλέχτηκε για την κατασκευή του δεν είναι τυχαίο. Ο Μέγδοβας ποταμός, κυρίως πριν κατασκευαστεί η τεχνητή λίμνη Πλαστήρα, ήταν πολύ ορμητικός μεταφέροντας τα νερά των Θεσσαλικών Αγράφων. Σε ένα φυσικό στένωμα του ποταμού, εκεί που οι τεράστιοι, συμπαγείς και κάθετοι βράχοι υψώνονται σαν πύλες, επιλέχθηκε το σημείο κατασκευής του γεφυριού.

Παράδοση-Μύθοι

Η Βίνιανη έχει από μόνη της μια αύρα μυστηρίου, αλλά και το γεφύρι της κουβαλάει μερικούς από τους πιο όμορφους και παράξενους τοπικούς μύθους. Η πιο χαρακτηριστική παράδοση λέει, πως το γεφύρι της Βίνιανης ήταν προστατευόμενο από αγριομέλισσες και νυχτερίδες, που είχαν φτιάξει τις φωλιές τους στις πέτρινες πλάκες της γέφυρας και όποιος πήγαινε να το πειράξει, δεχόταν την οργή τους.

Το γεφύρι που δεν έλεγε να στεριώσει

Η παράδοση λέει, πως το γεφύρι χτίστηκε πολλές φορές μέχρι να στεριώσει. Οι μάστορες θεωρούσαν πως το ποτάμι δεν το δεχόταν, εξαιτίας της ορμής του και μόνο όταν βρήκαν το σωστό σημείο και την κατάλληλη πέτρα, το γεφύρι στερεώθηκε.

Το γεφύρι των μαχών

Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, στο γεφύρι έγιναν μάχες τόσο στην Τουρκοκρατία , όσο και αργότερα. Η παράδοση το παρουσιάζει ως ένα σημείο, όπου ο τόπος αλλάζει χέρια και οι ντόπιοι έβρισκαν καταφύγιο ή έστηναν ενέδρες.

Εκδηλώσεις

Τα τελευταία χρόνια, η νεολαία της Βίνιανης έχει δώσει νέα ζωή στο σημείο με τη διοργάνωση διήμερου φεστιβάλ με μουσική, φαγητό, ποτά κοκτέιλ και χώρο για camping, στις αρχές Αυγούστου. Στόχος να αναδειχθεί το μνημείο και να γίνει θεσμός. Είναι από τις πιο όμορφες προσπάθειες να συνδεθεί η νεολαία με την παράδοση και το φυσικό τοπίο.

Φυσική ομορφιά-Πρόσβαση

Η περιοχή είναι πυκνά δασωμένη, με βαθιά σκιά και υγρασία που αναδύεται από το ποτάμι. Το τοπίο χαρακτηρίζεται από απαράμιλλη ομορφιά, με το γεφύρι να δένει αρμονικά με το φυσικό περιβάλλον και να μοιάζει σχεδόν σαν να ξεπήδησε από αυτό. Στο γεφύρι της Βίνιανης μπορεί κανείς να φτάσει είτε ακολουθώντας τον χωματόδρομο των 3 χιλιομέτρων από τη Νέα Βίνιανη, είτε πεζοπορώντας από την Παλιά Βίνιανη. Από το σημείο διέρχεται και το διεθνές μονοπάτι Ε4, κάνοντας τη διαδρομή πιο ενδιαφφέρουσα για τους λάτρεις της φύσης.

Στο παρακάτω βίντεο δείτε το μονότοξο πέτρινο γεφύρι της Βίνιανης:

Οι καταρράκτες της Βίνιανης

Στα πεντακόσια μέτρα αντίθετα από τη ροή του ποταμού, εκεί αριστερά, ένα μικρό ρέμα ξεγλιστρά μέσα από το δάσος και χύνεται στον Μέγδοβα ποταμό. Περπατώντας κόντρα στη ροή του ποταμου τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν η στάθμη είναι χαμηλή και επιτρέπει τη διάσχιση, μέσα στη σιωπή των βράχων, οι καταρράκτες εμφανίζονται ξαφνικά μικροί και μεγάλοι, σαν λευκές βλέβες νερού που κατεβαίνουν από ψηλά, από μια στενή σχισμή στο σώμα του βουνού.

Το νερό πέφτει με ορμή, σμιλεύει τους βράχους, δημιουργώντας μικρές διάφανες κολυμπήθρες. Πρόκειται για μια ομορφιά εξωτική, μια ανάσα από τα έγκατα των Αγράφων, εκεί όπου η φύση δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά αποκαλύπτεται.. Κι όποιος φτάσει εκεί, νιώθει πως δεν βρήκε απλώς έναν καταρράκτη, αλλά μια κρυφή πηγή ζωής που συνεχίζει να αναβλύζει όσο υπάρχουν βουνά, νερό και άνθρωποι που ξέρουν να ακούν και να αισθάνονται αυτό το δώρο της φύσης.

Ένας μικρός παράδεισος, όπου το καλοκαίρι η δροσιά των παγωμένων νερών σε αγγίζει σαν ευλογία και σε δένει με το τοπίο. Εκεί μπορείς να χαθείς για ώρες, ακούγοντας το ψιθύρισμα του νερού και το απαλό θρόισμα των φύλλων που χορεύουν στο αεράκι. Ένας τόπος μακριά από το θόρυβο της σύγχρονης ζωής, όπου η ψυχή θυμάται πως είναι να ανασαίνει.