H γη έχει μνήμη και η Ελλάδα …κινδυνεύει να χάσει τις ρίζες της – Μια ανάρτηση γροθιά στο στομάχι

Η ανάρτηση που ακολουθεί δεν είναι απλώς μια προσωπική εξομολόγηση. Είναι η φωνή της ελληνικής υπαίθρου που σβήνει, των ανθρώπων που έμαθαν να ζουν με τη γη και τα ζώα τους και σήμερα βλέπουν τον μόχθο γενεών να εξαφανίζεται με μια υπογραφή.
Η κόρη κτηνοτρόφου από τη Θεσσαλονίκη περιγράφει με λόγια απλά, αλλά βαθιά αληθινά, τι σημαίνει παράδοση, τόπος, ρίζα — και τι χάνεται όταν κόβεται βίαια ο δεσμός του ανθρώπου με τη φύση.
Η Ελεύθερη Πένα δημοσιεύει αυτό το κείμενο γιατί πίσω από τους αριθμούς και τις «αποφάσεις» υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες και μια Ελλάδα που δεν αντικαθίσταται με εισαγωγές.

Αναλυτικά:

“Τις προάλλες έβλεπα ένα βίντεο για τους ελαιώνες της Λέσβου και ρωτά ο παρουσιαστής τον παραγωγό “Μπορούμε να πάρουμε αυτή την ελιά και να την καλλιεργήσουμε αλλού ή να φέρουμε ελιές από αλλού και να τις καλλιεργήσουμε εδώ;” και η απάντηση ήταν όχι και στα δύο. Και η εξήγηση είναι πολύ απλή: το κάθε τι ευδοκιμεί στον τόπο του. Ενώ δεν είμαι καθόλου κατά της τεχνολογίας και της εκβιομηχάνησης, είμαι περισσότερο υπέρ της παράδοσης και της ιστορίας και κυρίως της ιστορίας ενός τόπου. Μεγαλώνοντας σε μια αγροκτηνοτροφική οικογένεια στην επαρχία, έμαθα από μικρή να σέβομαι τη φύση και όλα τα ζώα. Θυμάμαι που πήγαινα με τον μπαμπά στη βοσκή και μου μάθαινε τα είδη χόρτων, ενώ εγώ επέμενα ότι είναι “όλα χόρτα”. Τότε μου είπε κάτι πολύ απλό: Παρατήρησε τις προβατίνες πώς βόσκουν.

Έπειτα από αρκετή ώρα το είδα. Έτρωγαν λίγο από δω, λίγο από κει, προχωρούσαν ή γυρνούσαν πίσω. Διάλεγαν. Που πολύ απλά σήμαινε ότι δεν είναι “όλα χόρτα”, αν και το παιδικό μυαλό μου δεν μπορούσε να το συλλάβει. Κάθε περιοχή έχει δικά της χαρακτηριστικά, αυτά που λέμε σήμερα “μικροκλίμα” γι’ αυτό και έχουμε ξεχωριστά τοπικά προϊόντα. Και για αυτό είμαστε δεμένοι με τη γη. Είναι η παράδοσή μας, η ιστορία μας, οι ρίζες μας τις οποίες οφείλουμε να τιμούμε και να προστατεύουμε.

Η θανάτωση του κοπαδιού μας, το τελευταίο του τόπου μου, με ταρακούνησε μέχρι το κόκαλο. Αν δεν πάει ο μπαμπάς μου να βοσκήσει τα πρόβατα, τι γάλα θα πίνουμε, τι τυρί θα τρώμε; Αν δεν πάει ο αγρότης να σπείρει, τι χόρτα και λαχανικά θα έχουμε για να τρώμε; Αν δεν κλαδευτεί το δέντρο, τι φρούτα θα έχουμε; Αν χαθεί εντελώς η επαφή με τη φύση, τότε τι μέλλον θα έχουμε; Η εξαθλίωση και τιμωρία των κτηνοτρόφων να βλέπουν τα ζώα τους να σφάζονται και η ταπείνωση των αγροτών, επειδή δεν ακούγονται τα δίκαια αιτήματά τους, απλά θα καταστρέψει την Ελλάδα. Φέρτε όσο τυρί θέλετε δεν θα είναι Φέτα Ελασσόνας, ούτε Γραβιέρα Κρήτης. Φέρτε όσα ροδάκινα θέλετε, δεν θα είναι Νάουσας.

Εισάγετε όσα πορτοκάλια θέλετε, δεν θα είναι Μάλεμε, όσο ελαιόλαδο, δεν θα είναι ποτέ Λέσβου! Γιατί όπως η προβατίνα θέλει χόρτο από τον τόπο της έτσι κι ο Έλληνας θέλει τροφή από τη γη του. Εύχομαι η νέα χρονιά να φέρει και νέες αλλαγές που θα τιμούν και θα σέβονται τη χώρα”.