1823 – 1832: Μια δύσκολη περίοδος για την Κοζάνη – Του Σταύρου Π. Καπλάνογλου

Εμφάνιση της Πανούκλας – Επιδρομή και εκβιασμοί από τους Βελιγκέκα & Ασλάνμπεη – Η Μάχη της Πέτρας με συμμετοχή και του Γ..Λασσάνη – Η εκλογή και η δολοφονία του Καποδίστρια, — Η αναγνώριση του Ελληνικού κράτους .)

Σταύρου Π. Καπλάνογλου Συγγραφέα – Ιστορικού ερευνητή:

Εισαγωγή
Όπως είδαμε στην προηγούμενη δημοσίευση χάριν των διπλωματικών ικανοτήτων του επισκόπου Σερβίων και Κοζάνης Βενιαμίν , η Κοζάνη ξεπέρασε τον κίνδυνο που προκάλεσε η βοήθεια που προσφέρθηκε στους αγωνιστές κάτοικους της Νάουσας.
Όμως ενώ ο πόλεμος συνεχιζόταν η πόλη βρισκόταν στην διαδρομή των Τουρκικών μετακινούμενων στρατευμάτων είτε για ενίσχυση του στρατού της στις μάχες που γινόταν ποιο νότια ,είτε στην επιστροφή τους , που φυσικά όταν υπήρχαν οι ήττες ήταν ιδιαίτερα εκνευρισμένοι και επικινδύνου οι στρατιώτες και όχι μόνον.
Αφού ξεπεράσθηκε ο μεγάλος κίνδυνος του συνεχεία και με κάθε τρόπο περνούσαν μέσα από την πόλη Οθωμανική στρατεύματα που επιβάρυναν τους κατοίκους ζητώντας καταλύματα για να μείνουν αλλά και τρόφιμα για την διατροφή τους .
Αυτό το πλήθος των ανθρώπων στο τέλος του 1823 έφεραν και την ασθένεια της χολέρας ή πανούκλας όπως την έλεγαν και έτρεμαν μόνον στο άκουσμα της εκείνη την εποχή .
Η πανώλη είναι μια ιδιαίτερα επικίνδυνη λοίμωξη που προκαλείται από το βακτήριο Yersinia pestis, η οποία χαρακτηρίζεται από ξαφνικό πυρετό (39-40°C), σοβαρή δηλητηρίαση, βλάβη στους λεμφαδένες (βουβώνες), βλάβη στους πνεύμονες ή σήψη.
Η θνησιμότητα χωρίς θεραπεία έφτανε το 95-100%.
Η θεραπεία πραγματοποιείται σήμερα με αντιβιοτικά σε αυστηρή απομόνωση.
*Κύρια συμπτώματα της πανώλης :
Ξαφνικά ρίγη, εξαιρετικά υψηλός πυρετός, πονοκέφαλος, αδυναμία, ναυτία, έμετος, “κιμωλιακή” επίστρωση στη γλώσσα.
Στην βουβωνική μορφή, εμφάνιση επώδυνων, πρησμένων λεμφαδένων (βουβώνων) στη βουβωνική χώρα, τις μασχάλες ή τον λαιμό.
Στην πνευμονική μορφή: Ταχέως αναπτυσσόμενη πνευμονία, βήχας με αιματηρά πτύελα, πόνος στο στήθος, δυσκολία στην αναπνοή.
Στην σεψιαιμική μορφή: Δηλητηρίαση αίματος, που οδηγεί σε μαύρισμα του ιστού (γάγγραινα) των δακτύλων, της μύτης, του δέρματος, αιμορραγικό εξάνθημα.
*Επιπτώσεις στον πληθυσμό
Υψηλή θνησιμότητα: Ιστορικά, η πανώλη προκάλεσε πανδημίες (Μαύρος Θάνατος), καταστρέφοντας έως και το μισό του πληθυσμού των περιοχών.
Η ασθένεια εξαπλώνεται ταχέως, ειδικά η πνευμονική μορφή
Προκαλεί πανικό, κατάρρευση των συστημάτων υγειονομικής περίθαλψης, διακοπή του εμπορίου και της οικονομίας.
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΖΑΝΗ
Η πανώλη εκείνη την εποχή αντιμετωπιζόταν εν μέρει με περιορισμένα μέσα λόγω έλλειψης επιστημονικής γνώσης, βασιζόμενη σε καραντίνες, απομόνωση των μολυσμένων, καύση αρωματικών ουσιών για καθαρισμό του αέρα, απομάκρυνση πτωμάτων, προσευχές, και ιατρικές πρακτικές όπως η αιμορραγία.
Οι γιατροί, συχνά τρομοκρατημένοι, χρησιμοποιούσαν ειδικές ενδυμασίες, ενώ η πανδημία οδήγησε σε πρώτα βήματα ανατομίας.
–Καραντίνα:
Επιβαλλόταν μέτρα περιορισμού για τις μολυσμένες περιοχές και τους ασθενείς,
— Καθαρισμός Αέρα:
Πίστευαν ότι η νόσος μεταδίδεται μέσω “μίασματος” (κακού αέρα), γι’ αυτό έκαιγαν αρωματικά ξύλα και βότανα.
Προληπτικά οι γιατροί έκαναν χρίση καθαρού νερού, και απομάκρυναν τα πτώματα, Οι γιατροί της πανούκλας φορούσαν προστατευτικές στολές, αν και η κατανόηση της ασθένειας ήταν εσφαλμένη.
Βεβαία δεν έλειπαν οι θρησκευτικές πρακτικές: Όπως λιτανείες, προσευχές και εξομολογήσεις ήταν συχνές, καθώς η πανούκλα θεωρούνταν θεϊκή τιμωρία.
Οι ασθενείς τοποθετούνται σε εξειδικευμένα νοσοκομεία και οι επαφές τους τίθενται σε καραντίνα.
Σήμερα με την έγκαιρη έναρξη της αντιβιοτικής θεραπείας, η θνησιμότητα μειώνεται απότομα.
Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΟΥ ΒΕΛΙΓΚΕΚΑ
*Βελιγκέκας
Το 1824 ο αρχηγός των Αλβανών Βαλιγκέκας ή Χασανγκέκας μαζί με συμπατριώτες του που υπηρετούσαν ως μισθοφόροι στον Οθωμανικό στράτευμα αγανακτισμένος από την καθυστέρηση και την μη πληρωμή στην Λάρισα της αμοιβής τους , φθάνει στην Κοζάνη στις 29 Σεπτεμβρίου του 1824 και αφού καταλαμβάνουν πολλά σπίτια για την διαμονή τους , αρχίζει να πιέζει τους κάτοικους της πολύς ζητώντας 200000 γρόσια , για να πληρωθεί αυτός και οι στρατιώτες του ,απειλώντας ότι αν δεν του τα δώσουν θα έχουν άσχημες συνέπειες , ξεκαθαρίζοντας στις αρχές της πόλης θα σβήσει από τον χάρτη την πόλη και τους κατοίκους της. Έκατσε 10 ήμερες τρομοκρατώντας την πόλη και αφού πήρε 120.000 γρόσια εγκατέλειψε την πόλη..
Αναζητήσαμε ένα μέτρο σύγκρισης για να εκτιμήσουμε το μέγεθος της απαίτησης που ανερχόταν στα ποσά που προαναφέραμε .
Βέβαια η μετατροπή 200.000 γροσιών του 1824 σε σημερινά ευρώ (2026) είναι μια σύνθετη ιστορική εκτίμηση, καθώς το γρόσι εκείνη την εποχή υπέστη μεγάλη υποτίμηση και η αγοραστική του δύναμη διέφερε σημαντικά από τη σημερινή αξία των νομισμάτων.
Ιδού το αποτέλεσμα :
Με βάση ιστορικά δεδομένα και την περιεκτικότητα σε πολύτιμα μέταλλα:
Το 1824, το οθωμανικό γρόσι (kuruş) περιείχε περίπου 0,7 με 0,8 γραμμάρια καθαρού ασημιού.
Τα 200.000 γρόσια αντιστοιχούσαν δηλαδή σε περίπου 140-160 κιλά ασημιού.
Με τη σημερινή τιμή του αργύρου (περίπου 0,90€ – 1,00€ ανά γραμμάριο το 2026), η καθαρή αξία του μετάλλου θα ήταν περίπου 140.000€ με 160.000 Ευρώ.
Η αγοραστική Δύναμη στην εποχή της Ελληνικής Επανάστασης, το ποσό των 200.000 γροσιών θεωρούνταν τεράστια περιουσία.
Για παράδειγμα, το 1824 ο στρατηγός Μακρυγιάννης αναφέρει απαιτήσεις ύψους 200.000 γροσιών ως ένα εξαιρετικά σημαντικό ποσό για την κάλυψη πολεμικών εξόδων και μισθών.
Ένα γρόσι το 1824 μπορούσε να αγοράσει περίπου 2-3 οκάδες ψωμί ή μερικά κιλά κρέας. Αν υπολογίσουμε την αξία με βάση το κόστος ζωής, η δύναμη αυτού του ποσού θα πλησίαζε σήμερα το 1.000.000€ έως 2.000.000€ σε όρους πραγματικής ισχύος στην αγορά

Η 3η ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΚΛΕΓΕΙ ΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
(1826-1827)
Συνήλθε σε μια κρίσιμη στιγμή της Επανάστασης, εξέλεξε τον Ιωάννη Καποδίστρια ως πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας και ψήφισε το Πολιτικό Σύνταγμα της Ελλάδος.
Ο Καποδίστριας επιχείρησε να οργανώσει το κράτος κεντρικά, να δημιουργήσει τακτικό στρατό και να ανορθώσει την οικονομία.
Η πολιτική του προκάλεσε αντιδράσεις από παραδοσιακούς παράγοντες (προεστούς, πλοιοκτήτες), οι οποίες οδήγησαν στη δολοφονία του το 1831.

Ο ΑΣΛΑΝ ΜΠΕΗΣ ΠΟΥ ΗΤΤΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΕΙΣΒΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΖΑΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ
Στις αρχές του 1830 εμφανίζεται στην Κοζάνη ο Ασλάν Μπέης με τα στρατεύματα του ζητώντας καταλύματα και διατροφή. , παραμένει 27 ήμερες στην πολύ και την ρημάζει

Ο Ασλάν Μπέης Μουχουρδάρης που έφθασε στην Κοζάνη, ήταν ο επικεφαλής των οθωμανικών δυνάμεων στη Μάχη της Πέτρας π ήταν ο επικεφαλής των οθωμανικών δυνάμεων στη Μάχη της Πέτρας .και το στράτευμα οι ηττημένοι της τελευταίας μάχης που έκρινε την ανεξαρτησία των Ελλήνων .
Αν σκεφθεί κάνεις ότι οι Κοζανίτες εκείνες τις μέρες είχαν να αντιμετωπίσουν ένα ηττημένο στρατό, όντας ομοεθνείς των νικητών που ένοιωθε ταπείνωση, φόβο και οργή για το πάθημα του , θα μπορούσε να νοιώσει το κίνδυνο που διέτρεχαν και και σε ποια ψυχολογική κατάσταση βρεθήκαν για 27 ολόκληρες ημέρες που έμειναν οι κάτοικοι της Κοζάνης .
Η παραμονή του Ασλάν και των στρατιωτών του σημαδεύτηκε από λεηλασίες, βιαιοπραγίες ή απειθαρχία, καθώς οι στρατιώτες λειτουργούσαν περισσότερο με το ένστικτο της επιβίωσης παρά με στρατιωτικούς κανόνες.
Υπήρχε όμως ακόμη ένα στοιχείο που θα μπορούσε να κάνει τον Ασλαν Μπέη ακόμη ποιο επιθετικό και επικίνδυνο που προερχόταν από την Μάχη της Πέτρας όπου ηττήθηκε και αναγκάστηκε να διαπραγματευτεί για να μειώσει τις συνέπειες της.
Στην μάχη της Πέτρας (για την οποία θα αναφερθούμε στην συνέχεια ) επικεφαλής των Ελληνικών δυνάμεων ήταν ο Δημήτριος Υψηλάντης και δεξί του χέρι στην μάχη ο Κοζανίτης Γεώργιος Λασσάνης όπως ήταν και με τον αδερφό του Αλέξανδρο Υψηλάντη στην έναρξη της επανάστασης στην Μολδοβλαχία τον Φλεβάρη του 1821 και είχε επιστρέψει και πολέμησε στην Ελλάδα μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου . Επιπλέον εκτός από συμπολεμιστής του Δημητρίου Υψηλάντη ο Λασσάνης ήταν ο διαπραγματευτής που όρισε από την μεριά των νικητών που έκατσε στο ίδιο τραπέζι με τον Ασλάν μπει και αυτό προφανώς το ήξερε ο τελευταίος .

ΑΠΩΛΕΙΑ ΕΓΓΡΑΦΩΝ
Μέσα σε αυτό τον χαλασμό εξαφανίζεται το Χρυσόβουλο του Ανδρόνικου και το Σουλτανικό διάταγμα με το οποίο οριζόταν η πόλη της Κοζάνης ως Μαλικανές .
1. Απώλεια του εγγράφου του Σουλτανικοί διατάγματος (Μαλικανες )
Το σουλτανικό διάταγμα ήταν εκείνο που έφερε το 1649 ο Χαρίσης Τράντας και που ανοικοδόμησε την Κοζάνη κάνοντας πολύ αξιόλογη με μεγάλη ανάπτυξη στον τομέα του εμπορίου και της οικονομικής ανάπτυξης κυρίως , χάριν των προνομίων που έδινε ο χαρακτηρισμός της ως << Μαλικανε >> που όπως θυμόμαστε συνοψιζόταν σε:
Η απώλεια του διατάγματος (φιρμανιού) που όριζε την Κοζάνη ως πόλη «Μαλικανέ» (Malikâne) το 1821 θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες για την αυτονομία και την οικονομία της πόλης.
Το καθεστώς αυτό, που παραχωρήθηκε το 1649 περίπου , καθιστούσε την Κοζάνη ισόβιο τιμάριο της μητέρας του Σουλτάνου (Βαλιδέ Σουλτάνας). Οι κάτοικοι απολάμβαναν σημαντικά προνόμια:
Καταβολή σταθερού ετήσιου φόρου απευθείας στην Κωνσταντινούπολη, αποφεύγοντας την αυθαιρεσία των τοπικών πασάδων.
Απαγόρευε την μόνιμη εγκατάσταση μουσουλμάνων στην πόλη, διατηρώντας τον αμιγώς ελληνικό χαρακτήρα της.
Η πόλη διοικούνταν από δικούς της προκρίτους, ευνοώντας την ανάπτυξη του εμπορίου και των γραμμάτων.
Η απώλεια του θα μπορούσε να είχε ιδιαίτερες μεγαλες μια και και
με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης το 1821, ο τότε τοπικός άρχοντας Χουρσίτ Πασάς κατέστρεψε ή ακύρωσε το διάταγμα ως αντίποινα για τη συμμετοχή Κοζανιτών στον αγώνα.
Όμως μετά την εξομάλυνση της κατάστασης τα επόμενα χρόνια και μέχρι την απελευθέρωση του 1912 η εμφάνιση του διατάγματος και την εμφάνιση ποιο ελαστικών μέτρων την περίοδο Χ…..χ… θα μπορούσε να ήταν χρήσιμο για την διαβίωση των Κοζανιτών .

2. Η απώλεια του χρυσόβουλου

Στην ιστορία που έγραψε ο γιατρός Γουναρόπουλος στο περιοδικό Πανδώρα το 1872 γράφει γιαυτό το θέμα και το αναδημοσιεύει στο βιβλίο του ο Λίουφης .
<<. Στις σημειώσεις της πραγματείας του Γουναρόπουλου μνημονεύεται ότι στο ναό του Αγίου Δημητρίου υπήρχε μετόχι της Μονής Ολυμπιώτισσας στην Ελασσόνα, κατά την μαρτυρία του Μεγδάνη. Το μετόχι αυτό απολάμβανε προνόμια, δυνάμει ενός χρυσόβουλου των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου, το οποίο ερμηνεύτηκε από τον αείμνηστο Γ. Σακελλάριο αλλά χάθηκε…….. >>
Βεβαία από ότι εξιστορεί ο Π.Λίουφης στην Ιστορία της Κοζάνης (αποσπάσματα της οποίας παραθέτουμε στο 2ο κολάζ που συνοδεύει την σημερινή δημοσίευση ) το Χρυσόβουλο πολύ πιθανόν να ήταν πλαστό.
Η ύπαρξη του όμως μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα στην κοινωνία της Κοζάνης μια κι το μοναστήρι της Ελασσόνσς θα κατά πάσα πιθανότητα θα διεκδικούσε μεγάλο τμήμα των εκτάσεων που διαχειριζόταν το Μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου της Κοζάνης έτσι με την κοινή λογική η απώλεια του, έλυσε ένα πρόβλημα παρά δημιούργησε.

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ
. Τον Αύγουστο του1829 ο Ασλάν Μπέης και ο Οσμάν Αγάς ξεκίνησαν από την Αθήνα , αφού άφησαν πίσω τους μια μικρή φρουρά με δύναμη 7.000 Οθωμανών Αλβανών για να πολεμήσουν τους Ρώσους στη Θράκη .
Ο Ελληνικός Στρατός υπό τον Δημήτριο Υψηλάντη περίμενε τις δυνάμεις του Ασλάν Μπέη στην Πέτρα , μια πόλη σε ένα στενό πέρασμα στη Βοιωτία μεταξύ Λιβαδειάς και Θήβας, προκειμένου να εμποδίσει τη διέλευσή τους.
Στις 12 Σεπτεμβρίου 1829, οι δύο στρατοί ενεπλάκησαν σε μάχη.
Οι Έλληνες, μετά από καταιγισμό πυροβολισμών, όρμησαν με σπαθιά και οδήγησαν τον οθωμανικό στρατό σε άτακτη υποχώρηση.
Ο υπόλοιπος οθωμανικός στρατός, που κινδύνευε πλέον να περικυκλωθεί, υποχώρησε επίσης.
Ο οθωμανικός στρατός δεν μπόρεσε να προχωρήσει και, ως εκ τούτου, ολοκλήρωσε τη συνθηκολόγηση στις 25 Σεπτεμβρίου 1829. Και για τις δύο πλευρές οι απώλειες ήταν σχετικά μικρές.
Οι Έλληνες υπέστησαν τρεις νεκρούς και δώδεκα τραυματίες, ενώ οι Οθωμανοί έχασαν περίπου εκατό νεκρούς.
Προκειμένου να ακολουθήσει τις εντολές του να βαδίσει στη Θράκη , ο Οσμάν Αγάς υπέγραψε ανακωχή την επόμενη μέρα με τους Έλληνες. Σύμφωνα με την ανακωχή, οι Οθωμανοί θα παραδίδονταν όλα τα εδάφη από τη Λιβαδειά μέχρι τον Σπερχειό ποταμό με αντάλλαγμα την ασφαλή διέλευση από την Κεντρική Ελλάδα .
Αυτή η μάχη ήταν σημαντική καθώς ήταν η πρώτη φορά που οι Έλληνες πολέμησαν νικηφόρα ως τακτικός στρατός.
Σηματοδότησε επίσης την πρώτη φορά που η Οθωμανική Αυτοκρατορία και οι Έλληνες διαπραγματεύτηκαν στο πεδίο της μάχης.
Η μάχη της Πέτρας ήταν η τελευταία μάχη της Ελληνικής Επανάστασης . Ο Δημήτριος Υψηλάντης έθεσε τέλος στον πόλεμο που ξεκίνησε ο αδελφός του, Αλέξανδρος Υψηλάντης , όταν ο τελευταίος είχε διασχίσει τον ποταμό Προυθ οκτώμισι χρόνια νωρίτερα.
Έτσι, ο πρίγκιπας Δημήτριος Υψηλάντης είχε την τιμή να τερματίσει τον πόλεμο που είχε ξεκινήσει ο αδελφός του στις όχθες του Προύθου.
Ο ΚΟΖΑΝΙΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΑΣΣΑΝΗΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ
: Ο Λασσάνης σε αυτή την Μάχη υπηρέτησε ως υπασπιστής και στενός συνεργάτης του Δημητρίου Υψηλάντη. Κατείχε τη θέση του Γενικού Επιθεωρητή του Στρατού Ανατολικής Ελλάδας.
Ο Λασσάνης, μαζί με τον Ιωάννη Φιλήμονα, ανέλαβε να διαπραγματευτεί με την Οθωμανική ηγεσία των Ασλάν Μπέη και Οσμάν Αγά.
Ως αποτέλεσμα αυτών των διαπραγματεύσεων, υπογράφηκε συνθήκη στις 13 Σεπτεμβρίου 1829, σύμφωνα με την οποία τα τουρκικά στρατεύματα συνθηκολόγησαν και συμφώνησαν να εγκαταλείψουν την Κεντρική Ελλάδα (από τη Λιβαδειά μέχρι τον Σπερχειό ποταμό) με αντάλλαγμα την ασφαλή διέλευση.
Αυτό το γεγονός ήταν ιστορικό, καθώς για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Οθωμανοί και οι Έλληνες διεξήγαγαν επίσημες διαπραγματεύσεις απευθείας στο πεδίο της μάχης ως ισότιμα μέρη.

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ (27 Σεπτεμβρίου 1831 )
Ο Ιωάννης Καποδίστριας δολοφονήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 στο Ναύπλιο από τους Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη.
Η δολοφονία έγινε έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο, με τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη να πυροβολεί και τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη να μαχαιρώνει τον κυβερνήτη.
1. Επίσημη εκδοχή.
Η δολοφονία κατά την επίσημη εκδοχή ήταν αποτέλεσμα της έντονης σύγκρουσης με τους κοτζαμπάσηδες και τους τοπικούς προύχοντες, κυρίως λόγω της προσπάθειάς του να δημιουργήσει ένα συγκεντρωτικό κράτος, καταργώντας τα προνόμια των τοπικών αρχόντων και τη φορολογική τους ασυλία.
Οι κύριοι λόγοι της δολοφονίας συμφωνά με αυτή την εκδοχή ήταν:
Α. Ο Καποδίστριας είχε φυλακίσει τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, ηγέτη της Μάνης, θεωρώντας τον υπεύθυνο για στάση κατά της κυβέρνησης, γεγονός που εξόργισε την ισχυρή οικογένεια.
Β. Οι προσπάθειες του Καποδίστρια να περιορίσει τη δύναμη των τοπικών προυχόντων και να επιβάλει κεντρική διοίκηση δημιούργησαν πολλούς εχθρούς.
Γ. Η αντιστάσεις στην ίδρυση της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας και η δυσαρέσκεια για το διορισμό των αδελφών του σε καίριες θέσεις.

2. Η πιθανότερη εκδοχή.
Η επίσημη εκδοχή είναι από ότι φαίνεται η μισή αλήθεια.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας δολοφονήθηκε εξαιτίας ενός συνδυασμού παραγόντων.
Ο θάνατός του υπήρξε αποτέλεσμα της “ετερόκλητης συμμαχίας” εγχώριων συμφερόντων και ξένων παρεμβάσεων, που επεδίωκαν τον έλεγχο του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους.
Ενόχλησε βεβαία πάρα πολύ τους εγχώριους προύχοντες με την προσπάθεια συγκρότησης συγκεντρωτικού κράτους που καταργούσε τα προνόμιά τους, αλλά ενόχλησε και ξένες δυνάμεις (κυρίως Αγγλία/Γαλλία) λόγω της φιλορωσικής του στάσης και της ανεξάρτητης πολιτικής του
. Οι Αγγλόφιλοι και Γαλλόφιλοι κύκλοι αντιδρούσαν στο συγκεντρωτικό μοντέλο του, το οποίο θεωρούσαν Ρωσική επιρροή.
Υπάρχουν μάλιστα ενδείξεις για εμπλοκή Γάλλων αξιωματικών στη συνωμοσία και υποσχέσεις ασύλου στους δολοφόνους.

*1830 Η ΑΝΑΓΝΏΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΎ ΚΡΑΤΟΥΣ
Η Ελλάδα αναγνωρίστηκε επίσημα ως ανεξάρτητο κράτος το 1830 με το Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας του Λονδίνου (3 Φεβρουαρίου 1830), ενώ τα οριστικά σύνορα και η μορφή βασιλείου επισφραγίστηκαν με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (Ιούλιος 1832).
Οι συνθήκες που υπογράφηκαν:
1. Το πρωτόκολλο του Λονδίνου (3 Φεβρουαρίου 1830):
Οι Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) υπέγραψαν την ίδρυση ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, τερματίζοντας την υποτέλεια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

2. Η Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (9/21 Ιουλίου 1832):
Υπογράφηκε μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ορίζοντας τα τελικά σύνορα της Ελλάδας στη γραμμή Αμβρακικού – Παγασητικού κόλπου, κ .
3. Το 6ο Πρωτόκολλο του Λονδίνου (Αύγουστος 1832):
Επιβεβαίωσε την ίδρυση του Βασιλείου της Ελλάδας με πρώτο βασιλιά τον Όθωνα.

Η Ελλάδα, μετά από χρόνια αγώνων, μετατράπηκε από «Προσωρινή Διοίκηση» σε κυρίαρχο Βασίλειο, έχοντας απελευθερώσει περιοχές της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου.